| Top sites |
|
- Gratis website - Speur plaza - Auto spot - Gratis weblog - Nieuwe ringtones - Webcam chat - Gratis dating - Plaatjes kleurplaten - Verhuur je koophuis |
| |
| --- Archief --- |
| 20-10-2010 - Mijn Verhaal Zoals jullie al hebben kunnen lezen in de blogs die mijn moeder hier geplaatst heeft, hebben we een hele strijd met bureau jeugdzorg Drenthe en de betreffende gezinsvoogd. Hier houd het niet op, Hier is het zelfs niet eens mee begonnen.. Het verhaal begon al toen ik nog maar 3 jaar oud was, door mijn ex-stiefvader.. Een tijd geleden heb ik een brief naar bureau jeugdzorg gestuurd met mijn kant van het verhaal. Het verhaal over hoe die man, mijn kinderjaren compleet heeft verwoest, het leven van mijn moeder, mijn stiefzusje en mijn 2 broertjes. Dit is mijn verhaal: Toen mijn ex-stiefvader G. in het leven van mijn moeder, mijn zusje J. en in dat van mij kwam was ik nog geen 3 jaar oud. Vanaf die tijd kan ik me nog veel dingen herinneren. In het begin dat G. veel bij ons kwam, woonde hij zelf nog in een bungalow. Toen vond ik G. nog heel aardig en we konden fijn met hem ouwehoeren en spelen. In die tijd zag ik G. als mijn echte vader. Toen G. bij ons kwam wonen, merkte ik al snel dat hij langzamerhand begon te veranderen.. In ieder geval in mijn ogen. In die tijd begonnen de ruzies en spanningen in huis. Dit ging van kwaad tot erger. G. begon met woorden mij onderuit te halen. Dan zei hij dat ik dik en dom was en nog zoveel meer. Hierdoor ben ik erg onzeker geworden. Maar deze scheldpartijen waren niet alleen tegen mij gericht. Ik kan me nog een keer herinneren dat ik in de keuken was en dat G. tegenover mijn moeder stond, terwijl jij een mes op haar richtte en zei :''Ik maak je hartstikke dood, vies vuil varken!!" Al deze ruzies hebben veel invloed gehad op mijn leven. Ik werd bang om thuis te zijn en werd ongelukkig. Na een tijd begon Gert ook agressief te doen en begon hij met slaan. Dit begon vooral erg te worden na het huwelijk van G. en mijn moeder. Ik kreeg en 2 zusjes bij, A. en B. . Ook zij hebben onder G. geleden, wij allemaal. Ik die tijd werd ook mijn oudste broertje D geboren. Het was niet leuk meer om G in de buurt te hebben en ik keek er altijd na uit dat hij weer wegging om te varen en was dan opgelucht. De sfeer in huis werd dan veel beter en de ruzies werden minder en we waren allemaal vrolijker en dan hadden mijn zusjes en ik de gelegenheid om weer voor even een kind te zijn, zonder ons constant zorgen te maken wanneer G. weer kwaad zou worden. Als G. in het begin terug kwam van varen ging het in het begin goed, tenminste voor eventjes. Dan nam hij altijd leuke cadeautjes mee en zagen we de G. zoals hij was toen we hem leerden kennen. Op een keer hadden we als welkoms terug cadeau voor hem onze handafdrukken met verf op een T-shirt gezet. Vaak kreeg G. na een paar weken wel weer een woede aanval en begonnen de ruzies opnieuw. Gert had altijd de neiging dat als hij kwaad was met servies te gooien of zijn kleding kapot te scheuren. Zo ook dit T-shirt. Vaak als hij ruzie met mijn moeder begon te maken, probeerde mijn moeder G. altijd bij ons weg te halen, zodat we niet alles meekregen. Vaak ging ze dan samen met G. na boven. Beneden konden we G. altijd horen schreeuwen en soms met dingen gooien. Vaak begonnen A., J. en B. te huilen van schrik. Ik probeerde ze toen altijd te troosten. Toen ik een keer stiekem na boven ging om te kijken zag ik mijn moeder en G. op de knieën tegen over elkaar zitten, allebei zonder kleding aan, die lagen gescheurd op de grond. Als hij sloeg was het soms heel geniepig en vals. Bijvoorbeeld net vanaf de trap keihard op mijn voeten slaan en als hij dan zag dat ik pijn had er gemeen bij lachen. Maar meestal was het erger dan dat. HIj heeft A. een keer zo hard in haar kond gebeten dat ze gewoon een hele blauwe mondafdruk op haar achterwerk kreeg. De eerste keer dat G. mij sloeg, herinner ik me als de dag van gisteren. Ik stond op de trap in de gang en G. stond in de keuken. Hij vroeg me wat en ik weet nog dat het antwoord nee was. Dit antwoord riep ik, omdat de keukendeur dicht was en ik dacht dat hij me anders niet zou horen. Ineens begon G. achter me aan te rennen. In het begin dacht ik dat hij een grapje maakte, zoals hij wel vaker deed. Alleen toen ik boven aan de trap struikelde, merkte ik dat G.dit keer geen grapje maakt. Hierna sloeg hij me meerdere malen. Soms gingen we in de vakantie ook wel mee met hem varen op de boot. Een keer had ik 's nachts in mijn bed geplast, toen was ik 6 jaar oud. Toen ben ik wakker geworden doordat G. mij sloeg. Ik ben toen helemaal overstuur geworden. Mijn moeder heeft toen G. kwaad buiten de kajuit gezet, totdat hij zijn excuses aan mij kon aanbieden. Er is geen reden of excuus om iemand te slaan. Dit is een hele tijd zo doorgegaan. Ik heb zo vaak met blauwe plekken rondgelopen. Maar alle lichamelijke pijn die G. mij heeft aangedaan valt in het niets met de pijn die ik van binnen voelde. Ik was bang en ongelukkig. En ik voelde me zo ontzettend machteloos. Want hoe kun je je als klein kind verdedigen tegen een volwassen man? Zowel tegen zijn woorden als tegen zijn handen. Ik heb me 's nachts ontelbare keren in slaap gehuild, in de hoop dat ik niet meer wakker zou worden, want dan was de pijn tenminste voorbij. Ik wou gewoon dat alles ophield. Door G. werd ik buitenshuis heel stil en onzeker, maar binnenshuis werd ik steeds opstandiger. Hiervoor ben ik toen ook bij jeugdzorg geweest. Dit stopte al weer snel omdat ik er toen nooit over wou praten. Ik schaamde me ervoor en dacht dat het allemaal mijn schuld was. Ik voelde me in die tijd constant alsof ik viel en er niemand was die me opving. IK herinner me ook nog goed dat we allemaal op onze tenen rondliepen en zo onze best deden om G. niet boos te maken. Mijn moeder deed in die tijd ook haar best om G. tevreden te houden en na mijn idee grotendeels alleen maar zodat hij ons met rust zou laten. G. is ook een tijd bij een psychiatrische instelling geweest. Op een gegeven moment hield dat ook weer op. Ik heb ook nooit enige vooruitgang aan G. gemerkt. Alles bleef bij het oude. Er was nog steeds niks veranderd. De zomer voordat mijn moeder van G. ging scheiden zijn G., mijn moeder, J., D. en ik met zijn allen op een camping geweest in Appelscha. Dit ging in het begin goed en het voelde weer alsof we een normaal gezin waren. Voor onze tent stond een schommel. Mijn moeder was op dit moment even weg en ik was aan het schommelen. Toen G. zei dat ik er vanaf moest, liet ik me rustig uit schommelen. Het zal G. wel niet snel genoeg zijn gegaan, want ineens trok hij me van de schommel af en sleurde me mee de tent in. Hier heeft hij me inelkaar geslagen. Ik heb me op geen enkele manier kunnen verdedigen. Ik heb geschreeuwd en gesmeekt dat hij moest ophouden. Er was niemand die me op dat moment hielp en G. kon gewoon zijn gang gaan. Hij kon ongestraft een kind inelkaar slaan en niemand die hem tegenhield. Geen jeugdzorg die aan mijn kant stond. Mijn moeder heeft me hierin altijd proberen te beschermen en ik heb altijd geloofd dat dit de laatste druppel voor haar was en vlak hierna is ze ook van hem gaan scheiden. Toen we eindelijk met mijn moeder bij G. weg gingen was ik zo opgelucht. We dachten allemaal dat we nu een nieuwe start konden maken en eindelijk een gelukkig gezin kond worden. Natuurlijk wist ik dat G. deel uitmaakte van D. zijn leven en we hem daarom konden tegen komen. We zijn toen met zijn vieren, mijn moeder, J., D. en ik naar Akkrum verhuisd onder de mom van een nieuwe start. Dat was iets wat we allemaal nodig hadden. Hier is G. ook afentoe geweest om D. te kunnen zien. Dat ging altijd wel goed, maar afentoe deden er zich toch nog problemen voor. Een keer had G. D. ergens mee na toe genomen en daarna kwam G. terug zonder D. en vertelde hij D. kwijt was. Na lang zoeken kwamen we er achter dat D. gewoon in G. zijn auto lag te slapen. G. was D.blijkbaar uit het oog verloren. Gelukkig was er met D. niks aan de hand, maar dit had natuurlijk ook heel anders kunnen lopen. Na ongeveer een half jaar zijn we terug verhuisd na Emmen, omdat mijn moeder, J. en D.allemaal heimwee hadden. G. was in mijn ogen geen deel meer van mijn leven, maar toen had ik niet verwacht dat hij dat diep van binnen nog wel was. G. kon me nu geen pijn meer doen, maar alle pijn die ik toen al te verduren heb gehad, had zijn littekens achtergelaten. Van binnen voelde ik nog steeds zoveel pijn. G. heeft me mijn kindertijd afgepakt en ervoor gezorgd dat ik te snel volwassen ben geworden door alle zorgen en angsten. Ik heb nooit van mijn kindertijd kunnen genieten, ik was altijd bang dat G.op een dag echt doordraaide en 1 van ons uiteindelijk zou doodslaan. Ik kon in die tijd niet met al die gevoelens omgaan en werd hier door onhandelbaar. Ik wist niet waar ik al die pijn moest laten en probeerde me alles af te reageren. Mijn moeder heeft me altijd zo goed mogelijk proberen te helpen, maar ik wou die hulp nooit. In die tijd werd ik steeds ongelukkiger, tegen het depressieve aan. Alle pijn die ik van binnen voelde wou ik niet meer, ik wou gewoon dat alles ophield. Hierdoor ben ik mezelf gaan snijden. Niet omdat ik dood wou, maar zodat ik op deze manier toch nog het gevoel had controle te hebben over mijn eigen leven. Omdat lichamelijke pijn beter was dan de pijn die ik van binnen voelde. Zoals ik ooit een keer gehoord heb: "snijden in jezelf is een schreeuw om hulp, zonder iemand er mee lastig te vallen" In deze periode begonnen mijn moeder en ik ook steeds meer te botsen. Ik was nog steeds heel erg opstandig en botvierde dat op haar, wat ook invloed heeft gehad op zowel J. als D.. Ookal wist ik dat mijn moeder me altijd heeft geprobeerd te verdedigen, toch verweet ik het haar dat ze in mijn ogen tekort was geschoten. Ik dacht altijd dat ze meer had kunnen doen om ervoor te zorgen dat G. van me afbleef. Nu ik ouder ben snap ik hoe moeilijk zoiets is en dat mijn moeder alles voor mij, mijn zusje en mijn broertje heeft gedaan. Ik weet nou ook dat het haar schuld niet was, maar toen was ik nog zo jong, dat ik niet snapte dat iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid moet nemen voor zijn eigen daden. Ik had gehoopt dat G. dat had gedaan. Tussen mij en mijn familie werd het ondertussen steeds heftiger en de thuissituatie werd ondraaglijk. Ik werd ondraaglijk. Toen het uiteindelijk escaleerde ben ik op 14-jarige leeftijd bij mijn vader gaan wonen. Hier was ik in het begin heel blij mee, er even tussen uit om tot rust te komen. Het was de bedoeling dat dit ongeveer 3 weken zou duren, maar door een miscommunicatie dachten zowel mijn moeder als ik, dat de ander geen contact meer wou. Dit heeft geen positieve invloed gehad op de relatie tussen mijn moeder en mij. Ik voelde me in de steek gelaten. Tussen mij en mijn vader ging het ook niet goed, maar was te trots om terug naar huis te gaan. Ik viel steeds verder in een depressie. Ik wou het liefste de hele dag in bed blijven liggen en kon om de domste dingen in huilen uitbarsten. Het jaren van opproppen, begon zijn tol te eisen. Ik was kapot, ik was zo ontzettend moe om me zo te voelen. Ik zat al tijden in deze negatieve spiraal en toen ik eenmaal begon te puberen, begon dat ook mee te spelen. Toen ik bij mijn vader woonde heb ik meerdere gesprekken gehad met jeugdzorg over dat het niet goed ging bij mijn vader. Zowel mijn vader als ik gaven aan dat dit fout begon te lopen en we niet meer bij elkaar wouden wonen. Hier is echter nooit wat mee gedaan, toen ik hulp nodig had heeft jeugdzorg het laten afweten. Uiteindelijk heeft mijn vader me, toen ik 16 jaar oud was, me zonder spullen op straat gezet. Mijn moeder heeft me toen weer in huis genomen. En zoals mijn moeder altijd zei en ik citeer: "ik heb je weggestuurd als een beeld met een barstje, en heb je ik stukken terug gekregen." En dit omschreef precies mijn gevoel: kapot. Al snel nadat ik terug was bij mijn moeder, bleek dat het niet ging werken. Ik was gewend om bij mijn vader alle vrijheid te hebben en bij mijn moeder had ik ineens al die ''belachelijke'' regels, zoals mijn kamer opruimen en om 1 uur binnens huis in het weekend. Dit zijn natuurlijk hele normale regels, maar hier kon ik niet mee omgaan. Binnen een paar maand wisten we dat mijn moeder zou bevallen van nog een kind. Het huis waar we toentertijd in woonden, zou gesloopt worden en mede dankzij mijn moeders zwangerschap gingen we verhuizen naar een groter huis. Vlak hierna werd mijn jongste broertje D. geboren. Ik heb toen mijn moeder zoveel mogelijk geprobeerd te ontlasten. Ik hielp meer mee in het huishouden en gaf D. een aantal voedingen per dag. MIjn moeder heeft de eerste 2 weken, 2 keer per dag, van haar zwangerschapsverlof heen en weer moeten reizen van huis naar het ziekenhuis omdat D. in een coufeuse lag. Hierdoor was mijn moeder gewoon helemaal op, waarom ik haar ook zoveel mogelijk hielp. Maar ondertussen voelde ik me nog steeds niet beter en nu het ook nog eens zo druk was in huis, had ik geen moment meer voor mezelf en uiteindelijk merkte we dat het zo niet langer door kon gaan. En is er besloten om mij tijdelijk na het crisiscentrum in Vries te sturen. Dit was precies wat ik wou en toch verweet ik mijn moeder alweer van dat ze me in de steek liet. Na 2 weken werd er besloten dat de crisis over was en stuurde ze me terug, terwijl er niks aan de situatie veranderd was. Daardoor escaleerde het weer heel snel en weer na 4 weken crisiscentrum ben ik op kamers gaan wonen. Toen mijn moeder en ik niet meer in 1 huis woonde, hebben we onze band weer opgebouwd. We kunnen heel goed met elkaar opschieten, alleen niet in 1 huis. Achteraf gezien ben ik blij dat mijn moeder toen de knoop had doorgehakt om me te laten gaan. Als ze dat niet had gedaan, was het uiteindelijk ook fout gegaan en hadden we misschien helemaal geen contact meer gehad. Door dat besluit hebben we nog een kans gekregen. Toen ik eenmaal op kamers woonde heb ik al mijn gedachten op een rijtje kunnen zetten en ben ik er ook achter gekomen dat al mijn 'foute' gedrag is begonnen in de tijd met G.. En zelfs toen G. uit mijn leven was, had dit nog steeds zoveel invloed op me, vooral omdat ik er niet over wou praten en niet wou toegeven dat G. zoveel indruk op me heeft gehad. Ik wou niet dat iemand wist dat ik me steeds zo voelde en heb daarom jaren een ''masker'' op gehad. Ook al zou ik binnen uit doodbloeden, ik vertikte het om het iemand te laten weten. Ik dacht altijd dat ik over de gebeurtenissen met G. heen was. Mijn moeder en ik hebben er altijd open over kunnen praten, waardoor ik alles een plekje kon geven. Toen ik uiteindelijk uit mijn depressie was, ben ik toen ik 18 jaar oud was na Schotland verhuisd om te werken. Hier ben ik ontzettend tot rust gekomen en heb alles kunnen ordenen en alles kunnen verwerken. Dus op een bepaalde manier ben ik ook over alles heen, maar met sommige dingen merk je het nog. In mijn huidige leven merk ik nog steeds dat ik met sommige dingen moeite heb. Ik vertrouw mensen niet snel meer, vooral tegen mannen heb ik een grote achterdocht. Ik durf me niet te binden, uit angst dat ze me uiteindelijk pijn gaan doen of me in de steek laten. Soms kan ik nog steeds opvliegerig zijn, op de manier hoe ik dat van G. heb afgekeken. Ik heb na het huwelijk van mijn moeder en G. een hele tijd gehad, dat als iemand te snel op me afkwam, ik gelijk in elkaar dook van schrik. Nu heb ik dat gelukkig niet meer. Wat ik nog wel is dat ik me nooit meer zomaar zal laten slaan, zonder tot het bittere eind door te vechten en me dit keer te kunnen verdedigen. Ik ben genoeg door G. geslagen om de rest van mijn leven mee vooruit te kunnen. Zelfs toen ik uit huis was, merkte ik dat G.ook negatieve invloed had op D. Als D. bij G.was geweest, had hij soms nieuwe vloekwoorden. Maar meestal was hij dan vaak boos, verdrietig, agressief en heel stil. Dan wou hij eerst helemaal niet vertellen wat er was, maar op een gegeven moment kwam hij of bij mij of bij mijn moeder liggen en als je dan vroeg wat er was, begon hij te huilen en vertelde dan wat er mis was. De redenen waren soms heel verschillend, maar ze draaien altijd om hetzelfde: het was niet leuk bij papa. Soms had G. dan ruzie gemaakt en met spullen gegooid. Soms gaf hij D. geen aandacht en andere keren had G. gemene dingen gezegd over onze moeder, wat D. altijd heel verdrietig maakte. Ook wist hij te vertellen dat hij vaak bang was voor zijn vader. Een paar keer heb ik meegemaakt dat D.niet naar zijn vader wou en als hij dat dan aan G.vertelde, begon deze D. vaak een schuldgevoel aan te praten met opmerkingen als: "nou, dan hou je ook niet meer van papa." e.d. Ik heb zelfs G. al een mail gestuurd na de uithuisplaatsing van D. en D.om ook tegenover hem mijn hart te luchten en om te vertellen wat zijn gedrag van invloed heeft gehad op mijn leven. Hier heeft G. echter nooit op gereageerd. De mail die ik stuurde kunt u terug lezen in de bijlage. G. heeft mijn jeugd al verpest en ik wil niet dat D. dit ook overkomt. D. en D. hebben allebei te lijden op dit moment. Ik geloof best dat ze het ontzettend goed hebben in hun pleeggezin, maar het is geen ''thuis'' Dat is bij mijn moeder. Dat is bij mijn zusje. En dat is bij mij. Dat is waar ze horen. Mijn moeder heeft mijn broertjes nog nooit geslagen en zij word in feite eigenlijk gestraft. G. heeft altijd zijn gang kunnen gaan, nu nog, zonder dat iemand hem probeert te stoppen. Ik heb altijd gedacht dat jeugdzorg er was om kinderen en gezinnen te kunnen helpen. En ze zullen op een bepaalde manier ook wel hun best gedaan hebben, maar in ieder geval niet voor mij. En ook niet voor D. of D. In mijn ogen zijn ze al jaren in gebreke gebleven. Ik hoop dat er nog een moment komt, waarop eindelijk besloten word om G. te onderzoeken door jeugdzorg of de rechtbank. Als het toch vanuit jeugdzorg komt, hebben ze eindelijk de kans om de dingen goed te maken, wat al jaren terug had moeten gebeuren. Ik hoop dat mijn verhaal wat licht op de zaken werpt en dat dan nu eindelijk gebeurd wat er hoort te gebeuren. -Dochter- Gepost door: MoedeRenDochteR op 20-10-2010 om 23:41 Klik hier om de 1 reactie(s) te bekijken. |
| 20-10-2010 - Up-date 20-10-2010 Wat is er nu gebeurd de laatste tijd? Van mijn gezinsvoogd kreeg ik het bericht dat mijn ex toestemming had om onze zoon mee te nemen naar het buitenland. Ik was verbaasd... verbijsterd!In de laatste rechtszaak is BJZ enorm op de vingers getikt door de RvK omdat BJZ na bijna 2 jaar nog steeds geen onderzoek heeft gedaan en dan mag mijn ex toch onze zoon mee nemen naar het buitenland ondanks alle signalen die er tegen hem liggen. Reden? Ze waren bij hem thuis geweest en hadden met hem gesproken en ze hadden er een goed gevoel bij. Nu moeten jullie weten dat mijn ex wegens zware lichamelijke en geestelijke mishandeling opgenomen is geweest in een open psychiatrische instelling en daar uit ontslagen is omdat hij niet te helpen is en niet leerbaar en begeleidbaar is. Ik was verbijsterd ( een woord wat ik vaak gebruik de laatste tijd ) want wat moest ik nu? Wat moesten mijn kinderen nu? Scheiden! Maar daarmee was het niet afgelopen, vanaf dat moment begon een terreur. Stalken, zwartmaken, manipuleren, chanteren... noem het maar op. Waarom heb je geen aangifte gedaan vraag je je dan af. Tja... een psychopaat is niet te vertrouwen en hij kan zo goed liegen dat iedereen hem gelooft omdat hij zelf zijn leugens gelooft. Dus wat is het effect op den duur? En wat gaat het doen met het gezin?Als ik dan kijk naar de afgelopen 2 jaar weet ik hoe moeilijk het is voor mensen om zijn ware ik te zien, vooral ook omdat het een team van psychiaters en begeleiders ook heel lang heeft moeten observeren voor ze er achter waren wie en hoe hij werkelijk is. Dat een BJZ daar dan niet door heen kan prikken snap ik en neem ik ze ook niet kwalijk. Het zijn immers geen psychiaters of gedragstherapeuten ook al doen ze graag zich voor als zijnde wel.Wat ik hen wel kwalijk neem is dat ze alle signalen naast zich neer leggen en mijn ex de vrije hand geven. Dus ik heb een bezwaarschrift ingediend bij de rechtbank.BJZ trok hun beslissing terug en mijn zoon zou niet mee gaan met zijn vader naar het buitenland in de herfstvakantie!In mijn ogen een teken dat ze zelf heel goed weten dat ze in gebreke zijn gebleven. s'avonds belt mijn zoon mij op. Leuk denk ik, hij belt me nooit buiten de opgedrongen 1 x per maand.Dus we kletsen wat over school en judo. Op een gegeven moment vraagt hij waarom hij niet mee mag op vakantie. Dan ben je even stil. Ik leg hem uit waarom maar voel me er niet lekker bij. Het lijkt zo of ik hem zijn vakantie niet gun terwijl ik hem alleen maar wil beschermen. Hij is boos en ik zeg dat ik dat kan begrijpen maar dat hij later, als hij ouder is het allemaal wel snapt. Afgelopen woensdag had ik een probleemoplossend gesprek met de gezinsvoogd, haar teammanager, mijn vertrouwenspersoon van zorgbelang, mijn vriend en ik. Tijdens dat gesprek heb ik veel dingen op tafel gelegd en een klachtenbrief overhandigd. Deze moet binnen 2 weken beantwoord worden. Ze hebben nog een week ;) Ik kom er achter dat mijn ex mijn zoon heeft verteld dat hij van mij niet mee mag. De eerste fout die mijn ex maakt in 2 jaar! Nu is toch wel duidelijk wie er manipuleert en wie mijn zoon in een loyaliteitsconflict brengt! Fout gedacht Moontje ! Tijdens dat gesprek gaf de teammanager toe dat er fouten gemaakt waren en dat we nu moeten gaan kijken hoe we het beter gaan doen. Ok!! We zijn ergens! Dacht ik !!! 2 dagen later krijg ik een mail waarin de teammanager mijn mededeelt dat de vakantie toch door gaat!!Dus weer een bezwaarschrift ingediend! Vandaag belde de teammanager mij op dat de vakantie van mijn zoon met zijn vader niet doorgaat want vader kon geen vliegtickets meer kopen op zo korte dag. Ach hoe sneu en ja praat me maar een schuldgevoel aan! Werkt niet bij mij een schuld trip! Ik doe dit immers niet om wie dan ook dwars te zitten maar om mijn zoon te beschermen!En dan zeggen ze dat ik geen opvoedkundigevaardigheden bezit! Wie is er zo dom om een kind blij te maken door te zeggen dat hij mee mag op vakantie als je niet eens tickets hebt en je weet dat je ex vecht als een leeuwin! Mijn advies?? Stuur tegen alle aanwijzingen van BJZ waar jij het niet mee eens bent een bezwaarschrift naar de rechtbank uit je eigen regio!Ik ga nu weer 2 bezwaarschriften in dienen! ;) Fight till i die!! *moeder* Gepost door: MoedeRenDochteR op 20-10-2010 om 21:27 |
| 19-10-2010 - Grote piemel is relevant!! ROTTERDAM - Weer een fabel de wereld uit. Nieuw onderzoek door de universiteit The West of Scotland bevestigt wat iedere vrouw allang wist: de lengte van de penis is wél belangrijk en een uitgebreid voorspel is een zwaar overschat en vrij nodeloos gebeuren. Op de lengte van 's mans onderdaan wordt zelfs een lengte geplakt. Zo blijkt een erectie langer dan 14,5 centimeter veel vaker voor een hoogtepunt te zorgen dan een kortere uitvoering. Waarbij door de onderzoekers direct wordt aangetekend dat voor sommige vrouwen alleen het idee aan de slag te mogen met een fors lid al voor enorme opwinding zorgt. Die opwinding op zich zou al makkelijker tot een orgasme kunnen leiden. Het onderzoek, dat werd uitgevoerd in opdracht van The Journal of Sexual Medicine, maakt ook korte metten het hersenspinsel dat het uithoudingsvermogen van de man de doorslaggevende factor is bij het liefdesspel. De duur van een vrijpartij is niet doorslaggevend. De duizend ondervraagde dames geven eveneens aan dat een al te lang voorspel niet wordt gewaardeerd en meestal niet tot het gewenste effect leidt. (DVDH) 16/09/09 10u52 Tsja... Wat moet ik nog meer zeggen.. ik zei het toch??  * Moeder * Gepost door: MoedeRenDochteR op 19-10-2010 om 23:21 |
| 19-10-2010 - De mannen van tegenwoordig -De mannen van tegenwoordig- Onderstaand is een stuk tekst, wat MIJN bevindingen en MIJN meningen zijn. Deze meningen hoef je niet te delen, maar ff serieus, wat is er mis met de mannen van tegenwoordig? Ligt het gewoon aan mij en ben ik een probleem-man-magneet? Of ligt het aan de hedendaagse mannen? Zijn alle mannen alleen nog maar uit op nietszeggende, oppervlakkige sex? Of zijn alle mannen gewoon normaal en ben ik degene die ze verandert in de oppervlakkige mannen waar ik zo’n hekel aan heb? Waarom is het toch zo, dat als je in de kroeg bent, je steeds in je kont geknepen word of andere ongewenste intimiteiten? Zelfs met een gewone spijkerbroek en trui aan!! Hoewel ik vind, dat zelfs als ik er naakt had rondgelopen, mannen toch nog het respect hadden moeten hebben, om van mij en alle andere vrouwen af te blijven. Waarom is het zo, dat als je op straat rondloopt, je achter na geroepen word heeee lekker ding of dat gefluit, of getoeter van auto’s, waardoor ik persoonlijk een hartaanval krijg. Afgezien van dat het verrekte irritant is, vind ik het ook nog eens ontzettend respectloos. Of als je ingeschreven staat op sites, mannen je berichten sturen met de vraag hoe groot je borsten zijn en of je sex wilt?!?! Begrijpelijk waarschijnlijk dat je in real live niemand durft te versieren, want stel je voor dat er net 1 vrouw tussen loopt die wel wanhopig genoeg is, om er op in te gaan.. Want…!! Dan moet je je kleine ding uit je broek zwaaien, met alle lachsalvo’s ten gevolg!! Denken mannen nou echt, dat je daar een vrouw mee kan scoren? Dat er ook maar echt, een zichzelf respecterende vrouw rondloopt, die geniet van dit soort ongewenste intimiteiten, laat staan hier op in zou gaan? Want laten we eerlijk zijn.. De meeste mannen die zich verlagen tot dit soort stompzinnige dingen zijn nou eenmaal niet de mooiste mannen!! Maar zelfs met een verdomd mooi uiterlijk, ben ik er nog niet van gediend. Moeten de mannen van tegenwoordig hierdoor hun minderwaardigheidcomplexje opbeuren? Door ongewenste intimiteiten rond te strooien bij alles wat maar borsten heeft? Zichzelf aanbieden via internet, alsof ze een mannelijke hoer zijn? En nog beledigd zijn als ik ze doorverwijs naar een psychiater die hun zou kunnen helpen met hun minderwaardigheidscomplexje! En het ergste is nog…!! Dat als vrouwen dit zouden doen, ze ons maar een hoer of een slet zouden vinden, terwijl ze het de normaalste zaak van de wereld vinden om zelf de slet uit te hangen, want ja, hun zijn THA MEN, en dan is het geoorloofd. En wij vrouwen moeten alles maar klakkeloos accepteren als we weer 1 of andere hand over onze kont voelen glijden of als een man bij het bushokje ons weer uitkleed met zijn ogen. Nee, ik vraag me serieus waar af, wat er mis is met de mannen van tegenwoordig? En ik vraag me af waar alle leuke en normale mannen te vinden zijn!!! Als die er nog zijn tenminste.. Of het ligt gewoon aan mij en ben ik de enige die de mening heeft, dat dit ontzettend respectloos is en het wel lijkt alsof elke vent zo is. Of ik verbeeld me natuurlijk alles, want mannen zullen dit natuurlijk bij hoog en bij laag ontkennen! En terecht! Schaam je diep! I rest my case… -dochter- Gepost door: MoedeRenDochteR op 19-10-2010 om 23:16 |
| 19-10-2010 - Als Als ik morgen dood zou gaan, zomaar, zonder reden. Heb ik dan geleefd, of heb ik spijt van mijn verleden? Zijn de dingen die ik deed, gedaan met hart en ziel? Of zal ik moeten toegeven, dat het wat tegen viel? Dromen die ik koesterde, verlangens die er waren. keer op keer maar uitgesteld, vervlogen met de jaren? Als ik dan op de drempel staand, en terug kijk op mijn leven. Zal ik dan weer terug keren? Al was het maar voor heel even?? * moeder * Gepost door: MoedeRenDochteR op 19-10-2010 om 22:55 |
| 19-10-2010 - Mijn mannetje. Mijn mannetje. Toen alles donker leek te worden en de zon niet meer schijnen wou kwam jij ineens te voorschijn als aapje uit de mouw. Toen het leek of ik verdwaalt was en ik de weg niet meer vinden kon was jij er om mij te leiden dat was waarmee het allemaal begon. Toen alles kil was en zo koud en mijn gevoel leek als bevroren was jij er om mij te verwarmen en ik ging in jou verloren. Toen ik moe was en verlaten en ik voelde heel veel pijn maakte jij me weer aan het lachen dat voelde gewoon fijn. Toen ik dom was en onwetend en ik het niet meer wist leerde jij mij alle dingen die ik had gemist. Zonder jou te moeten leven zonder jou verder gaan zal voor mij heel moeilijk worden dat kan ik gewoon niet aan. zal dan ook altijd bij je blijven van je houden, van top tot teen Ook als ik er niet meer ben, tussen ons komt geen een.. kus van Mams Gepost door: MoedeRenDochteR op 19-10-2010 om 22:40 |
| 19-10-2010 - Voor Max Vergeten. Als ik er morgen niet meer ben, En de tijd word versleten. Weet je dan mijn naam nog wel, Of ben je mij vergeten? En als je alleen ligt in je bed. Denk je dan nog eens aan mij. Aan mijn zijn en mijn wezen, Of is het gewoon voorbij? Zou je nog weten hoe ik keek, Terwijl ik aandachtig naar je luister. Of hoe mijn stem toen klonk, Als ik zachtjes je naam fluister? Ik wil niet vergeten wie wij waren, of wie we nu nog zijn! Je hebt een plekje in mijn hart, en blijft een maatje van mij! * moeder * Gepost door: MoedeRenDochteR op 19-10-2010 om 22:29 |
| 19-10-2010 - Gedicht: Vrij -Vrij- Ik ben als een vogel, Die neerstrijkt op een tak dichtbij. Uiteindelijk zal ik weer wegvliegen, En zal ik alleen maar een herinnering achterlaten. Koester me zoals ik ben, Zeg me niet dat je van me houd, Dat is wat mij zo beangstigd. En zet me nooit, nooit in een kooi, Of leg me aan de ketting. Mijn foto's kun je bewaren, Mijn stem kan worden opgenomen, Je kunt een video van me maken. En afentoe naar me kijken. Verwacht niet dat ik altijd bij je blijf, En vraag dat ook niet van me. Want uiteindelijk, vroeg of laat, Zal ik weer wegvliegen, En ben ik weer vrij. -April 2010- -Dochter- Gepost door: MoedeRenDochteR op 19-10-2010 om 20:40 |
| 19-10-2010 - Gedicht: Soms -Soms- Soms lijkt het pas gisteren, Dat ik uit jouw leven verdween. En andere keren lijkt het al eeuwen geleden. Soms denk ik dat ik je mis, En andere keren ben ik blij dat je weg bent. Soms wil ik dat je me weer in je armen neemt, En dan herinner ik me weer, Hoeveel pijn je me hebt gedaan. Soms denk ik dat niemand ooit leuker kan zijn dan jouw, En andere keren weet ik dat, Iedereen leuker is. Soms vergeet ik hoe je er precies uitzag, En andere keren zie ik je weer glashelder voor me. Soms wou ik dat ik je nooit had ontmoet, En andere keren ben ik blij dat ik je heb leren kennen. Soms denk ik dat ik mijn leven Zo voor jou zou veranderen. En andere keren weet ik dat je dat niet waard bent. Soms denk ik dat ik nog van je hou, En andere keren wou ik dat het ophield, Omdat je elke keer weer mijn hart brak. -16 februari 2010- -Dochter- Gepost door: MoedeRenDochteR op 19-10-2010 om 20:34 |
| 19-10-2010 - Gedicht: Verbannen -Verbannen_ Je foto heb ik verbrand, De herinneringen aan jou, Probeer ik te vergeten. Je bent verbannen uit mijn hoofd, Maar ik blijf nog steeds denken, Denken aan waar het fout is gegaan. Nog steeds zoekend naar het antwoord op die ene vraag: "Waarom kon je niet van me houden, Zoals een vader hoort te doen?" Maar ook dat zal ik uit mijn hoofd zetten, Ik wil niet meer je stem horen, Hoe je eerder tegen me schreeuwde. En ik wil niet meer je handen voelen, Hoe die zich omsluiten om mijn keel. Op een dag zul je slechts nog Een vage herinnering zijn. Een herinnering die verbannen is, Verbannen uit mijn hoofd. -28 september 2005- -Dochter- Gepost door: MoedeRenDochteR op 19-10-2010 om 20:23 |
| 19-10-2010 - Gedicht: We missen jullie heel erg Soms merken 2 mensen, dat ongeacht hoe dicht ze bijelkaar zijn en hoeveel ze ook van elkaar houden, de weg van het leven ze in verschillende richtingen stuurt - tenminste voor even... We missen jullie heel erg. Er zijn dagen dat we er alles voor zouden geven om in jullie ogen te kunnen kijken en de warmte van jullie glimlach te voelen. dagen waarop het lijkt alsof deze scheiding eeuwig zal duren. Maar we weten dat dat niet zo is, omdat de band tussen ons te sterk is. Als die dag komt en wij zijn weer bijelkaar, weten we dat het zal zijn alsof deze hele tijd en afstand tussen ons nooit heeft bestaan. Tot dan zijn jullie in onze gedachten. En in ons hart. Met elke dag die voorbij gaat. We houden van jullie -MoedeRenDochteR- Gepost door: MoedeRenDochteR op 19-10-2010 om 20:20 |
| 19-10-2010 - Gedicht: Ik geef niet op -Ik geef niet op- Gevoelens niet meer kunnen zeggen, Woorden zijn niet meer uit te leggen. Bang voor wat komen gaat. Woede schijnt uit je ogen. Bang om je aan te kijken en bang om het niet te doen. Prikkende woorden die je zegt, Diepgeraakt in mijn hart. Je hebt niet door wat je met me doet, Je weet niet hoe ik me voel. Opgesloten tussen 4 muren, Zo alleen. Huilend in een hoekje, Zo ben ik nu. Tranen in mijn ogen, Maar ik geef niet op. Nu gaat het niet goed, Maar over een tijd zal het anders zijn. Sta ik boven jouw, En is er niks meer wat je mij nog kan aandoen. Keer ik je zelfverzekerd mijn rug toe, Laat ik jou achter me, En sta ik op mezelf. Ik zal je vergeten en alles wat je ooit zei. Nu kan ik het nog niet, Maar ik ben een vechter, Een strijder. En ik geef niet op. -11 augustus 2005- -Dochter- Gepost door: MoedeRenDochteR op 19-10-2010 om 20:16 |
| 19-10-2010 - Nieuw crisiscentrum in Lelystad zaterdag 31 januariHier zit ik dan in Lelystad. Voor het eerst in 25 jaar moederziel alleen.ik mis de jongens en huilen staat me nader dan het lachen. Bij elke tas die ik uitpak vind ik spullen van ze. Ik heb tekeningen en kalender van ze opgehangen. Ook de pieten van de oudste op de kast gezet. En de schildersezel staat klaar.Ik voel me echt klote hier! Voor je bij de stad bent moet je een half uur lopen. Geen pc hier dus ik kan ook niemand mailen. D van 12 heeft misschien al iets gestuurd en misschien wacht hij op een antwoord!Ik mis ze, telkens zie ik hun spullen en begin ik te huilen. Het doekie van D van 4 heb ik in mijn hand, ik slaap er mee en ruik er veel aan.Zal hij ook aan mij denken? Zal hij me nog roepen? Weet hij straks nog wie ik ben? Zal hij een andere vrouw zoenen en mama noemen?Ik mis die armpjes om me heen en die 100 kusjes voor het slapen gaan!Zijn stemmetje dat zingt van: Lydia Lydia.D met de DS op de bank die vraagt wat er staat of enthousiast iets verteld over voetbal of Pokemon.Ik mis ons samen zijn, de eenheid. Wij tegen de rest van de wereld.Allemaal mijn schuld dat het zover is gekomen! Waarom laat ik dit allemaal toe? Hoe dom ben je dan?Nu zit ik hier en mijn apies bij vreemden. Ik ben jaloers, jaloers op alle aandacht en lachjes en kusjes die die vreemden krijgen. Ik ben een misbaksel zoals ik mijn jongens in de steek heb gelaten.Ik ben zo moe, denk ik het ene gevecht gewonnen te hebben, staan de volgende 3 al weer klaar! Maar ik MOET volhouden en blijven vechten! Zonder hen is mijn leven leeg en nutteloos en erg eenzaam.Ik snap die mensen niet die zonder een traan te laten, hun kinderen in de steek laten voor een carrière!( Mijn jongste heeft ruim een week aan een stuk gehuild en de oudste was heel goed in toneelspel. De jongste heeft ondertussen een hechtingstoornis ontwikkeld en de oudste nog meer introvert! Elke keer als ik ze mag zien of even spreken aan de telefoon vragen ze wanneer ze bij mij mogen wonen! ) * Moeder * Gepost door: MoedeRenDochteR op 19-10-2010 om 17:19 |
| 19-10-2010 - Een zwarte dag. Donderdag 28 januari 2009.Een zwarte dag. Het is of ik het voelde aankomen. Ze hebben D ( 12 jaar) en D ( 4 jaar ) weggehaald. De jongens huilden en ondanks dat de jongste autorijden erg leuk vind wilde hij niet mee. Mams ging immers niet mee!!Ik heb de oudste op het hart gedrukt dat hij nu de grote broer moet zijn en lief voor zijn broertje.Ik ben bang, bang dat de jongste mij vergeet. Bang dat ik ze niet terug krijg. Bang dat mijn ex nu zijn zin gaat krijgen. Ze niet terug krijgen zou na al die jaren de genadeslag zijn!Wat heeft het leven dan nog voor zin?De gezinsvoogd lijkt me wel geschikt.De toekomst zal uitwijzen of hij echt helpt en inziet dat ik alleen voor mijn kinderen vecht en leef.Hopenlijk schrijft D elke dag in zijn schrift en schrijft hij ook voor zijn kleine broerte of laat het doen.Ik mis jullie erg jongens! Slaap lekker en val niet uit bed!Mams houdt van haar apies!! Xje ( We zijn nu ruim anderhalf jaar verder. Bjz gelooft alle leugens van mijn ex. Ik heb 2 rechtszaken gewonnen en bij de laatste is BJZ op de vingers getikt omdat ze geen onderzoek hebben gedaan. Er is een probleemoplossend gesprek geweest met een vertrouwenspersoon van jeugdbelang en al dat heeft niet mogen baten! Over de afgelopen 8 maanden heb ik ze in totaal 6 uur mogen zien onder observatie terwijl mijn ex de vrije hand heeft. Voor a.s. donderdag staat er een kort geding gepland waarin ik ( hopenlijk ) wederom mijn verhaal mag doen over mijn ex en zijn agressiviteit. Ik doe dit niet om mijn kind te pesten of mijn ex dwars te zitten maar puur om mijn kind te beschermen! Wens me succes! ) * Moeder * Gepost door: MoedeRenDochteR op 19-10-2010 om 17:00 |
| 19-10-2010 - In een crisis centrum zondag 11 januari 2009.Ik zit hier nu 2 weken. De groep is gevarieerd van jong tot oud, man en vrouw.Met de kinderen gaat het goed op zich. Alleen komt nu alle problematiek duidelijk naar voorn.D van 12, zit vol woede en verdriet die hij uit naar D van 4.Bij de jongste komt nu duidelijk naar voorn waar ik al een hele tijd tegen vecht. Het ligt niet aan de opvoeding, het zit in mijn apie.Hij heeft een tomeloze energie die erg vermoeiend is, zeker ook voor hem.Zoals hij nu is zou hij 24/7 begeleiding nodig hebben. Daardoor is er maar weinig ruimte voor de oudste, waardoor hij zich nog meer uit tegen zijn kleine broertje.Begrijpelijk maar niet wenselijk.het lijkt of ik hier minder tijd heb voor de oudste dan toen we nog thuis woonden. Thuis.. wat klinkt dat ver weg en lang geleden..Ik heb nog wel tijd voor mijzelf als de jongste op bed ligt en slaapt, maar dan slaapt de oudste natuurlijk ook al.Ik zie dat de oudste erg eenzaam is en een verlaten indruk maakt.Vanmiddag was C, oudste dochter van nu 21, er even en we hebben even aan tafel gezeten, koffie gedronken en gekletst.Ik vroeg of ze zin had om volgend weekend met hem te gaan zwemmen. Dan zou hij even alle aandacht alleen hebben.Toen ze weg was zijn we naar boven gegaan. De jongste was erg moe maar kon zich niet aan slapen overgeven.De oudste deed op de laptop een spel te doen en leek zich te vermaken. Weer geen individuele aandacht maar wel mijn nabijheid.Ik ga de kleine toch meer in de buggy zetten. Even een rustpunt voor hem, de oudste en mijzelf.Woensdag komt C ook, dan gaan we s'middags een wandeling maken hier in de buurt en ook even langs de eendjes.De jongste zit dan in de buggy, zodat het even de middag van de oudste kan zijn.C neemt ook allemaal dvd's mee, die de jongste dan kan bekijken zodat ik even tijd heb voor de oudste.Misschien is dat een oplossing! *Moeder* Gepost door: MoedeRenDochteR op 19-10-2010 om 16:47 |
| 19-10-2010 - Flirt You're way trough live Gisteren heb ik toevallig een heel artikel gelezen, over hoe je door flirten je leven kan veranderen!En niet het flirten om een leuke vent te versieren, hoewel dat ook heel leuk kan zijn!! Maar het flirten om je zin te krijgen.En nu spreekt mij dat wel aan. Want elke vrouw, of je het nu toegeeft ofniet, vind het geweldig om haar zin te krijgen. Net zoals alle mannen natuurlijk! Maar hoe geweldig zou het zijn om je zin te krijgen, zonder daar een gigantische strijd over te hoeven hebben! Wat een tijd zal dat besparen zeg.. Flirten met je baas, collega's, wildvreemden e.d. Ja, flirt you're way trough live!Volgens dat artikel was het DE ideale manier. Zo krijg je niet alleen hetgeen je wil, maar maak je ook nog andere mensen om je heen blij! Wie vind het nou niet leuk, dat er iemand met je flirt? Natuurlijk geloof ik niet alles wat in tijdschriften staat, dus heb ik de vrijheid genomen, te onderzoeken of dit nu echt waar is! En natuurlijk moet ik mijn bevindingen met andere mensen delen. Dus lees en leer! Gisteravond ineens PLOP, band lek en laat ik mijn fiets nou toch echt morgenvroeg nodig hebben!Dus ik vandaag naar de fietsenwinkel.. Normaal gesproken duurt het minimaal 3 dagen voordat je je fiets weer kunt ophalen..Dus wat doe je? Je zet een lief gezicht op en kijkt zeer charmant, al zeg ik het zelf, naar de fietsenmaker-man. Gelukkig werken daar alleen maar mannen, dus vaak werkt alleen mijn onschuldige look al. Vandaag net niet. De fietsenmaker-man gaf aan dat het zo ongelovelijk druk was en het hem echt niet ging lukken om mijn fiets vandaag nog te maken. Net toen ik verslagen weg wou lopen, schoot me dit artikel te binnen en dacht dat ik dit wel schaamteloos kon gaan gebruiken! Wie niet waagt, wie niet wint..Dus kijk hem aan, met mijn allerliefst blik (diegene waar ik weken, urenlang op heb lopen oefenen) en zeg tegen die man: "Ik heb er alle vertrouwen in, dat een vakman zoals jij zelf, wel een manier vind om mij uit de brand te helpen" Nou had hij me natuurlijk vierkant kunnen uitlachen en kunnen zeggen dat ik donderdag maar terug had moeten komen, maar...!!! gelukkig begon hij te blozen en zei dat ik hem vanmiddag wel weer kon ophalen.. HALLELUJAA Nu heb ik 2 punten bewezen.. 1: Flirten met alles wat los en vast zit, kan echt de manier zijn om je zin te krijgen en 2: Mannen zijn echt zoooo simpel!! Maar daar kan ik schandalig mijn voordeel uit behalen. Want ookal zijn mannen zo simpel, vind het toch wel heel galant dat hij extra hard gaat werken om mijn fiets weer te kunnen maken, en dat allemaal om een deskundig geplaatst complimentje. Win-win situatie.. Ik heb mijn zin gekregen en hij voelt zich waarschijnlijk superier en een echte vakman!!! -Dochter- Gepost door: MoedeRenDochteR op 19-10-2010 om 14:39 |
| 18-10-2010 - Dochter Actie Al jaren sta ik binnen mijn familie bekend als een zeer onhandige brokkenpiloot. Ik heb de reputatie dat alles wat ik in mijn handen heb, stuk gaat.. of gewoon echte Chan-acties heb. Om een klassiek voorbeeld te noemen: Een paar jaar geleden, net na een verhuizing, waarbij al het serviesgoed netjes uit de afwasmachine kwam en opgeruimd moest worden. Ik, zo lief als ik ben, wou alle glazen en mokken wel even opbergen in de servieskast een paar meter verderop. Ik dus alles inladen op een dienblad, zodat alles in 1 keer heen gebracht kon worden. Mijn moeder vroeg nog zo: "Gaat dat lukken, Chan?" "Jaahaaa ik kan echt wel een paar mokken opbergen, hoor!!" was mijn geïrriteerde reactie. Ik had nog geen 3 stappen gedaan of het dienblad gleed me zo uit de handen en alles viel kapot. En dat terwijl ik dacht het wel te kunnen. En dat is maar 1 van de talloze voorbeelden van mijn onhandige Chan-acties. Maar vandaag was toch echt wel extreem. En dat voor iemand die is gevallen midden op het schoolplein in de pauze, of midden in de bus onderuit ging, of hysterisch gillends midden op straat wegrent voor een wesp of wat je al kon lezen in mijn vorige blog.. voor een spin.. Maar toch was vandaag nog bijna gênanter en onhandiger dan alles tot nu toe.. Iedereen zou het kunnen gebeuren om te vallen in de bus, maar voor dit moet je echt mij zijn. Het was vandaag een dag, net zoals alle anderen.. Toen mijn wekker ging, stapte ik nietsvermoedend met een ochtendhumeur uit bed, net zoals anders. Dus ik zwaai mijn benen over de rand heen en het eerste wat er gebeurd is dat ik mijn teen stoot aan een kastje. Ja, een kast die een meter verderop staat, dus kun je nagaan wat van zwaai dat was!! Na wat chagrijnig rondgehuppel loop ik verder naar de badkamer, maar omdat ik mijn lenzen nog niet in heb, struikel ik over mijn berg wasgoed die ik altijd tactisch naast mijn wasmand neergooi, die nog geen halve meter verderop staat. Vaak als je eenmaal blunderig bezig bent, gebeurd het ene onhandige voorval, na het andere. Zo ook bij mij... Ik laat mijn hond los uit de keuken en alles lijkt goed te gaan, maar mijn hond vind mij geweldig.. uiteraard.. en volgt me dus overal als een hond.. zeer begrijpelijk, want het is en blijft een hond natuurlijk!! Maar op het moment dat ik uit de keuken loop en me op het laatste moment bedenk, me omdraai om wat drinken te pakken, struikel ik over mijn zeer lieve hond, Gizmo. Ga bijna finaal onderuit, maar weet mezelf gelukkig te herstellen. En zo gebeurde er nog een aantal dingen, viel bijna van mijn fiets af tijdens het opstappen. Hiervan verwijt ik de zware boekentas, met alle verplichte boeken en mappen die we mee moeten nemen, terwijl we ze niet gebruiken. Totaal niet Arbo-verantwoord maar dat terzijde. Maar om op het punt te komen van mijn verhaal. In de pauze was ik uitgebreid aan het kletsen met een klasgenoot van me en terwijl ik richting de deur loop, om naar buiten te gaan, loop ik met mijn hoofd gedraaid richting haar kant.. ik open de deur.. draai mijn hoofd om.. en BONK.. finaal tegen de deurpost omhoog.. Hilarisch natuurlijk.. Dit soort dingen gebeuren nooit als het schoolplein leeg is of als er niemand achter je loopt. Nu dus wel !! Iedereen (lees: 3 meiden buiten, 1 jongen achter ons aanlopende) me zeer geschokt aankijken.. En ik zeikte me ondertussen bijna in mijn broek van het lachen. Ik heb het vermoeden dat de deurpost meer beschadigd is als mijn hoofd.. Heb nu eenmaal een hard hoofd.. Een hard hoofd met een gigantische bult erop, maar toch!! Op het moment dat ik weer naar binnen ging, zei ik met nog steeds de slappe lach, dat ik dit keer maar moet oppassen voor de deur. De jongen die achter me aan had gelopen, had het natuurlijk al in kleuren en geuren verteld aan een andere jongen. Dus met veel gelach vertelde hij me dat hij de deur wel voor me open wilde houden en me er wel doorheen zou loodsen, LINKS, en nu RECHTS!! Ja, waarschijnlijk vergeten ze dit niet snel weer en komen ze vanavond thuis en eerste wat ze vertellen is:" Wat ik vandaag toch heb meegemaakt he...!!" Ja, dit was een regelrechte Chan-Actie.. Ben er met een blauwe plek van afgekomen, maar..!! ik heb wel gelachen!! -Dochter- Gepost door: MoedeRenDochteR op 18-10-2010 om 23:00 |
| 18-10-2010 - SpinnenFobie Van jongs af aan al last gehad van een uitermate grote angst voor spinnen. Sommige zeggen dat dit weg komt uit de oertijd, toen er nog een gegronde reden was om bang te zijn voor spinnen. Ik zeg dat het moeders schuld is.. Die vroeger al bij het kleinste signaal van een spin, met de benen omhoog, gillend op de bank zat.. Ja, zo krijg je die angst voor spinnen wel. Bedankt, mams *Extra Toevoeging speciaal voor mams:* Hoewel mijn moeder dit nu bij hoog en bij laag ontkent, en aangezien ik er vanuit ga dat ze in de ontkenningsfase zit, blijf ik bij mijn standpunt dat ze toch echt gillends met de benen omhoog zat. Terecht natuurlijk!! Maar zal haar die kleine overwinning geven, door toch even te vermelden dat ook zij er altijd alleen voor stond met een spinneninvasie en daarom verdient ze alle respect dat ze die spinnen een gruwelijke dood heeft later sterven... Lees: haarlak en aansteker. Woeh lof aan mams *Einde extra toevoeging...* Nou liep ik gisteravond nietsvermoedend en onschuldig mijn slaapkamer binnen en zag ik een joekel van een spin door mijn kamer heen rennen. En niet zomaar groot, maar echt formaat olifant!! Nou zijn er vast van die bijdehanten die gaan zeggen dat spinnen banger voor mij zijn, dan ik voor hun. Laat ik die illusie gelijk uit de wereld helpen, door te zeggen dat ik degene was die hysterisch aan het gillen was, terwijl die spin me alleen maar moordlustig aankeek met een duivelse glinstering in die vieze oogjes van hem. Daarbij komt nog het feit dat spinnen niet op die manier kunnen denken, zeggen ze, waardoor ze niet in staat zijn om angst te voelen en als ze dat wel doen, blijven ze niet nog uren in hun angst hangen, na het angstmoment, maar dat terzijde!! In ieder geval, heb ik mijn hond erbij gehaald. Een normaal gesproken, vrij stoere Jack Russel die geen angst kent. 1 blik op mijn leuke huisspin en Gizmo zat bibberend van angst onder het bed. Ja, ik was helemaal op mezelf aangewezen, zonder kerel, een bange hond en een invasie van spinnen. Na al mijn moed verzameld te hebben, is hij dan ook in de stofzuiger terecht gekomen. Men zegt dat de spin, door de luchtdruk op slaag dood is. Maar men ken ik niet, dus kan het risico niet lopen dat hij doodleuk weer uit de stofzuiger komt geklauterd, dus voor de zekerheid een boterhamzakje er omheen geknupt. Nadat mijn hysterische gedrag weer een beetje was afgezakt, verteld mijn moeder me doodleuk dat waar 1 spin is, is altijd een 2e. Na een grote zoektocht op google, bleek ook nog eens dat het paringstijd is, waardoor de kans vergroot word dat er een 2e is.. Nu kon ik natuurlijk geloven dat de spinnen net sex hadden gehad, en het vrouwtje het mannetje al heerlijk heeft opgepeuzeld en ik het vrouwtje heb laten sneuvelen, voordat ze eitjes kon leggen. Maar in die theorie zitten teveel mischiens.. Begrijpelijkerwijs durfde ik niet te slapen na dit nieuws, dus ben ik de hele nacht bezig geweest met het zoeken naar de 2e spin.. Waarschijnlijk zit hij al ergens achter de plinten of tussen de muren, met een grote grijns op zijn gezicht, mij uit te lachen. Maar toch zal ik me moeten bewapenen tegen deze ploert van een spin, ja oorlog is het!! Maar na een slapeloze nacht, nog steeds geen resultaat. En net toen ik de moed wou opgeven liep hij arrogant tegen mijn muurtje omhoog.. Weer de schrik van mijn leven gehad.. Maar gelukkig heb ik de spin tegen kunnen houden, voordat hij zijn duivelse plannen kon uitvoeren. Want ja, voor het zelfde geld wou hij wraak nemen voor de dood van zijn vriendinnetje. Maar met een gerust hart kan ik nu zeggen dat ze weer samen zijn.. Waarschijnlijk leven ze nog lang en gelukkig in de stofzuigerzak, dus die heb ik maar gelijk gedeponeerd.. Ja ik was weer ontzettend dapper en chantal saved the day..  -Dochter- Gepost door: MoedeRenDochteR op 18-10-2010 om 22:59 Klik hier om de 1 reactie(s) te bekijken. |
| 18-10-2010 - FantaSie Ala Mij Als ik niet reageer op berichten, komt dat waarschijnlijk omdat: Ik in mijn vorige leven een Tsarina was en dat ik nu voor die zonden boet. Dat ik ben opgenomen in een gesloten psyhiatrische inrichting omdat ik tijdens een black-out een moord heb begaan. Naar verwachting zal ik snel weer vrij komen, omdat ik ontoerekeningsvatbaar ben verklaard. Ook ben ik er onlangs achter gekomen dat ik de allerlaatste afstammeling van Napoleon ben!! Tevens ben ik tot god gekomen en heb ik me bekeerd tot het jodendom, hierdoor ben ik begonnen aan een spoedcursus Hebreeuws, omdat ik me heb aangemeld voor een grote kruistocht. Ook begint binnenkort de grote zoektocht naar Atlantis, waar ik aan zal meedoen. Ook heb ik een grote ruzie gehad met het monster van Loch Ness, en heeft dat kreng me weken opgesloten gehouden in een grote ondergrondse kerker. Zonder eten en drinken. Het is maar goed dat ik heel geniepig wat vissen achter over kon drukken. Uiteindelijk wist ik te ontsnappen met een grote zak goud. Maar eenmaal buitengekomen werd ik achtervolgd door woeste piraten die mijn papieren bootje tot zinken brachten. Hierdoor moest ik zwemmen tot aan Egypte. Natuurlijk moest ik toen een piramide bezichtigen. Zaklampje mee, touw mee die ik kon uitrollen, zodat ik de weg terug kon vinden, want natuurlijk ben ik te koppig voor een gids. Ik had het echt goed voorbereid, maar wat ik niet kon voorzien, was dat er een bloeddorstige mummy achter me aan kwam!! Met een kettingzaag!! Deze sneed wonderbaarlijk genoeg mijn touwtje zomaar door Hierdoor kon ik mijn weg niet meer terug vinden. Uiteindelijk, door mijn ontzettende doorzettingsvermogen en koppigheid, wist ik de uitgang te vinden. Helaas begon toen net de 7e plaag, de sprinkhanen. Hierdoor moest ik vluchten en voordat ik het wist kwam ik in de tijdmachine van Willie Wortel terecht. En vandaar uit midden in de middeleeuwen. Daar vonden ze me raar gekleed en hadden ze het grote vermoeden dat ik een heks was. En net op het moment dat ze de brandstapel wouden aansteken werd ik, godzijdank, op een spectaculaire manier gered door Suske en Wiske, die daar gelukkig ook net waren. Die aardige kindjes hebben me een lift terug gegeven op een draak. Dat was weer iets nieuws voor me. Eenmaal terug in mijn eigen tijd, zag ik een grote UFO. En net op het moment dat ik een foto wou nemen, zag ik een groot, fel, wit licht. Niemand had mij natuurlijk verteld dat je nooit, maar dan ook nooit, richting wit licht moet lopen. Wederom kreeg ik last van een black-out, maar voor zover ik weet heb ik dit keer geen sadistische moorden gepleegd, maar..!! de dag is nog jong. Wat ik wel weet is dat toen ik wakker werd, omringd werd door aliens. En laat me zeggen dat ze er echt net zo eng uitzien als op die plaatjes. Je weet wel.. groen, grote ogen en rare armen. Achteraf gezien had ik toch maar naar mijn moeder moeten luisteren en niet zo eigenwijs moeten zijn en gewoon een nieuwe simkaart moeten halen, zodat ik 112 had kunnen bellen. Dat had toch niet gekund, want er staat geen 11 op mijn telefoon, maar dat terzijde. Die gemene krengen hebben mij mijn gezonde verstand afgenomen en ik onderga nu zware geestelijke testen om te kijken of ik ooit weer normaal kan functioneren in de hedendaagse maatschappij. De doktoren en mijn psychiaters denken dat ik niet meer te redden ben, maar gelukkig is de sex wel goed. Ook is het de bedoeling dat ik Altas aflos met het tillen van de wereld. Hiervoor moet ik natuurlijk eerst nog trainen en heb een vre-se-lijke drillsergeant.. die irritante centaur. Ik denk dat ik maar gewoon stiekem het toverdrankje afpak van Asterix En Obelix... Hiervoor zal ik ook nog een hele strategie moeten uitdenken.. Ook heb ik binnenkort een tovenaars duell met Harry Potter. Dit is zodra ik mijn toverstok weer heb gevonden. Deze ligt volgens mij nog bij Loch Ness en begrijpelijkerwijs zie ik er een beetje tegenop deze weer te halen, dit kan dus nog enige tijd duren. Vooral omdat ik ook mijn lichamelijke vormen nog niet heb weten terug te vinden. Ik snap niet waarom ik in de krant sta als: zij-die-niet-genoemd-mag-worden.. Maar het zal wel.. mensen hebben altijd een vooroordeel... Ook heb ik kauwgom uitgevonden en speciale plakband, waarmee we het gat in de ozonlaag kunnen dichten en ben ik hard op weg om multi-miljonair te worden.De eerste euro zit al in de spaarpot.. uiteraard belegt bij de DSB bank want die is nu failliet en dan krijg je de meeste rente vertelde men mij.. En ik geloof alles, want ik ben BlondT. Ja, het was me het weekje wel. Dus je kunt wel begrijpen dat ik niet altijd tijd heb alle berichten te beantwoorden... -Dochter- Gepost door: MoedeRenDochteR op 18-10-2010 om 22:56 |